De Golf Professional is weerloos.

In Nederland werken tussen de 500 en 1000 Golfleraren (professionals) bij een kleine 300 locaties.

De constructie is er vaak een waarbij een organisatie of persoon met de locatie een afspraak maakt over de voorwaarden waaronder deze organisatie of persoon golfleraren op de locatie te werk mag stellen. In enkele gevallen zijn de golfleraren in loondienst – maar dat is echt meer uitzondering dan gewoonte.

De kans dat één golfleraar – hoe goed ook – de gewenste optie is van alle 500 tot 1500 leden van een club, is praktisch nul. Het gevolg is dan ook dat veel leden of elders, of geen les nemen.

Waarmee alle doelstellingen van locaties en NGF om golfers actiever te krijgen, in de basis ondermijnd worden. De golfers worden niet beter, en ze spelen niet effectiever (en dus sneller) door de baan.

Dat heeft grote gevolgen. (Bedrijfs-)leden die opzeggen omdat 6 uur nu eenmaal veel te lang is voor een rondje golf. Zakelijke relaties hebben daar gewoon geen tijd voor.  Niet alleen kunnen er minder gastspelers terecht op de baan, er komen er ook minder om dezelfde reden. En een groot aantal, 12000 per jaar, houden zelfs op met golf vanwege deze reden.

Dus die golfleraar is razend belangrijk op een locatie. Maar ook – en vooral – de wijze waarop daarbij door de locatie rekening gehouden wordt met de klant (de leden en gasten die les nemen).

Er zijn golfleraren die een goede ondernemingsgeest hebben en daarmee mooie projecten opzetten voor hun locatie – en soms zelfs landelijk. Dergelijke golfleraren zijn van onschatbare waarde voor de golfsport – en voor die locatie(s).

Maar juist deze golfleraren zijn ook weer sterk afhankelijk van de ondernemingsgeest van de beheerder van de locatie. Zo’n locatie zou zo’n golfleraar voluit moeten steunen in zijn of haar projecten – want het is de locatie de er op lange termijn het meeste baat bij heeft.

Veel locaties werken echter niet zo.

Die zien iemand die te veel verdient. Iemand wiens positie “te sterk” wordt. Waar een locatie te afhankelijk van zou kunnen worden.

Dus in plaats van mee te liften op het succes valt men het aan. En dat is niet moeilijk. Per slot van rekening kan een locatie zomaar de overeenkomst opzeggen met de golfleraar. En gebruikt een locatie dat om de golfleraar te dwingen akkoord te gaan met onredelijke eisen.

Natuurlijk gaat de lol er dan snel af voor de golfleraar en vertrekt deze na een dergelijk incident zelf, zodra een andere optie gevonden is. En iedereen verliest. De locatie, de leden, de gasten en daarmee de golfsport. Vanwege het wat kleinzielige, kortzichtige beleid van de locatie. In het Engels heet dat “Penny wise & Pound foolish”

Dat kan allemaal omdat er geen bescherming is voor de golfleraar. Geen overkoepelende organisatie die een dergelijke locatie “in de ban” doet. Dat zou kunnen betekenen: leden van de organisatie mogen daar geen les meer geven totdat die locatie tot inkeer komt en beterschap belooft. Een organisatie die een dergelijke locatie ook publiekelijk veroordeeld op haar gedrag. Die sponsoren van een dergelijke locatie benadert met het verhaal. En vaak kennen die sponsoren de golf leraar allemaal…

Daarmee is het niet zo dat we hier zeggen dat locaties afgebrand moeten worden, maar wel dat er balans moet zijn. Dat een locatie weet welk risico ze loopt als ze op onredelijke gronden een golf leraar ondermijnt.

Het is tijd dat er zo’n organisatie komt. Die werkelijk op komt voor de belangen van de golf leraar. En onafhankelijk is van welke andere organisatie dan ook.

Deel dit bericht!
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •